Skomielna Biała - powrót do korzeni

Start Wieś

krótko o naszej wsi kalendarium historia wsi

ogólny rys historyczny początki osadnictwa społeczność żydowska opis wsi przez podróżnikow ludność wsi XVIII - XX w stowarzyszenia młodzieżowe

historia szkoły historia przedszkola straż pożarna

historia OSP chór Echo zespół teatralny orkiestra dęta

dawne rzemiosło dawne rolnictwo dawna kuchnia dawne budownictwo II wojna światowa

przygotowania do obrony kampania wrześniowa partyzantka - Luboń Goralenvolk

Parafia Turystyka

mapy wsi i okolic okolice wsi agroturystyka schronisko PTSM wyprawa na Luboń wyprawa na Kopę Biskupią tam już byłem co by tu zwiedzić

Różności

co dodano nowego? informator adresowy wiadomości prasowe ciekawostki miejscowe zakopianka rozkład jazdy czas przejazdu kamery na drogach

Skawa Piątkowa Góra Lubień

mała statystyka krótko o stronie

Fotogaleria 1

w lipcowe upały nad rzeczką lipcowe fotki '10 puchar szlaku solnego '10 wiosna - maj '10 kwitnąca wiosna '10 koniec zimy '09/10? moje wakacje '09 święto plonów '09 droga krzyżowa '09 szkolne prezentacje wsi złota jesień '07 - '08 wakacyjne migawki '08

Fotogaleria 2

majowe foty '08 kilka z kwietnia '08 wiosna nadchodzi wspomnienia zimy grudzień '07 Święto Zmarłych '07 kilka z lata '07 czerwiec '07 wiosna '07 co tam na wsi? listopad '06

Fotogaleria 3

nocna Skomielna panoramy wsi widoczki okolicy miejscowa fauna miejscowa flora dziki ogród album p. Kazimierza foty Mateusza N Luboń Wielki '07 dziwolągi tu mieszkam gifowisko

Fotoarchiwum

panorama Skomielnej '69 wieś lat 80 górale czy panocki dawno temu w parafii stowarzyszenia młodzieżowe rozmaite z życia dawnej Pachurówki

Linkownia

Kontakt

gg - 2104146 tedd55@tlen.pl

Forum

Księga gości Stara księga

Plan Skomielnej

historia szkoły na wsi

Dzieje szkolnictwa w Skomielnej Białej

1		2
Kronika szkoły w Skomielnej Białej jest niepełna, oryginalna została zniszczona we wrześniu 1939 r. przez kwaterujących w niej żołnierzy niemieckich. Początki szkolnictwa na wsi galicyjskiej, biednej i zacofanej datują się późno, bo dopiero pod koniec XIX wieku, kiedy to cesarz austriacki Franciszek Józef I wydał ustawę edukacyjną o treści: “Za zgodą Wysokiego Sejmu Królestwa Galicyi i Londomeryi łącznie z Wielkim Księstwem Krakowskim Jego c.k. Apostolska Mość Najjaśniejszy Pan Franciszek Józef I Cesarz Austryi, Król Węgier, Galicyi, Londomeryi i Czech sankcyonował ustawę z dnia 2 maja 1873 roku Nr 250 Dz. u. kr. o zakładaniu i utrzymaniu publicznych szkół ludowych i obowiązku posyłania dzieci do szkoły”. Od tego czasu nauczano dzieci w tzw. ”szkole pokątnej” czyli w wynajmowanej u gospodarza izbie, gdzie gromadzono dzieci w porze zimowej, kiedy było najmniej prac polowych. Nauczanie prowadzili miejscowi chłopi, posiadający umiejętność pisania i czytania. Sytuacja taka trwała do 1884 roku, kiedy to z inicjatywy Aleksandra Duchowicza c.k. okręgowego Inspektora szkół ludowych myślenickiego okręgu szkolnego - c.k. okręgowa Rada Szkolna w Myślenicach pod przewodnictwem Antoniego Vitallego c.k. starosty myślenickiego nakazała pod groźbą egzekucji “reorganizację szkoły” w Skomielnej Białej.		Rada gminy wykupiła w tym celu starą chałupę, składająca się z trzech pomieszczeń, bez żadnego zaplecza gospodarskiego, położoną w pobliżu kościoła, którą po remoncie przeznaczono w 1885 roku na budynek szkoły publicznej. Nie zachowały się wiadomości kogo mianowała Prześwietna c.k. okręgowa Rada Szkolna w Myślenicach na posadę pierwszego nauczyciela i kierownika skomielniańskiej placówki oświatowej.Nauka trwała trzy lata, podczas których dzieci osiągały umiejętność czytania, pisania i rachowania w podstawowym zakresie. W latach 1893/94 szkoła przeżyła pierwszą reformę programową. Wprowadzono wtedy też nowe podręczniki. Czołowe miejsce pośród przedmiotów nauczania zajmowała katecheza. Zanim powstała parafia katechizmu przyjeżdżał uczyć w każdy czwartek ks. proboszcz Stanisław Twardowski z Rabki. Od roku 1896 r. katechezę przejął miejscowy duszpasterz – ks. Jan Pabian. W związku z przydzieleniem parafii po kilkusetletniej przerwie księdza, zaszła potrzeba utworzenia dla niego plebanii. Rada gminy postanowiła przeznaczyć na ten cel budynek szkolny, jako że znajdował się w pobliżu kościoła i był już za ciasny dla wciąż zwiększającej się liczby uczniów. Do czasu wybudowania z funduszu gminnego, nowego budynku szkolnego, wynajęto w 1896 r. cztery izby w domu dróżnika Miśkowca na roli Śmietanowej.

3		4
W roku szkolnym 1900/01 do szkoły uczęszczało 75 dzieci, w tym 26 chłopców i 49 dziewczynek. Na zakończenie roku nie sklasyfikowano czterech uczniów, bądź z powodu choroby, bądź nieregularnego uczęszczania do szkoły. Uczniowie byli oceniani w „obyczajach” (chwalebne, dobre, dość dobre, naganne), pilności (wytrwała, dobra, dość dobra, mała), postępu (bardzo dobry, dobry, dostateczny, niedostateczny), oraz porządku (wzorowy, dobry, niejednostajny, naganny). W 1905 roku ze skromnego funduszu gminnego, gdyż rok wcześniej wieś została zobowiązana przez Starostwo w Myślenicach do udziału w kosztach budowy nowego kościoła parafialnego w Rabce, wybudowano murowaną szkołę. Nowy budynek szkolny, jak na warunki wsi galicyjskiej wyglądał dość okazale. Mury otynkowane na biało, z narożnikami z ciemno czerwonej cegły, z glorietą na dzwon szkolny i wnęką na figurę Matki Bożej. Szeroka i wysoka sień dzieliła budynek na dwie połowy. Po jednej stronie znajdowało się dwu pokojowe mieszkanie dla kierownika szkoły, po drugiej dwie obszerne sale lekcyjne, które już wkrótce okazały się za ciasne ze względu na wciąż zwiększającą się liczbę dzieci.		Znów musiano wynajmować pomieszczenia u okolicznych gospodarzy. Wracając do opisu budynku szkolnego, był on niefortunnie usadowiony bo frontem do gościńca, czyli na zachód, przez co było w nim wiecznie zimno. Obok szkoły znajdował się ogród przeznaczony dla kierownika szkoły, później przerobiony na niewielkie boisko szkolne. Ozdobą szkoły były dwie rosnące przed nią tuje. Pierwszym nauczycielem a zarazem kierownikiem szkoły został pochodzący z Jordanowa Jan Fuliński - człowiek wykształcony, o wielkiej kulturze społecznej. Był bardzo surowym i wymagającym nauczycielem. Przyczynił się m.in. do powstania we wsi straży pożarnej oraz wielu sadów owocowych, których zakładanie propagował wraz z ks. Aleksandrem Kromerem. Dla ciekawości napomnę, że pierwsze sadzonki porzeczek pojawiły się w Skomielnej za sprawą siostrzenicy Władysława Orkana, późniejszego patrona szkoły. Po J. Fulińskim kierownictwo szkoły objął Kazimierz Czopkiewicz, który przybył do Skomielnej wraz żoną, także nauczycielką. W roku 1935 przeszli na emeryturę i osiedlili się w Łobzowie, gdzie ich często odwiedzali byli uczniowie. K. Czopkiewicz zmarł tam tuż przed samą wojną. W latach 1935 – 1939 obowiązki kierownika szkoły pełnił Tadeusz Prus – Wiśniowski z uniwersyteckim wykształceniem (geologia, geografia).

5		6
Organizował pierwsze szkolne wycieczki krajoznawcze. Po wojnie osiadł w Myślenicach gdzie pracował w miejscowym LO i PTTK. Pisał przewodniki turystyczne i utworzył muzeum etnograficzne. W tym czasie w szkole pracowała także nauczycielka Kaliszówna. Na początku lat trzydziestych ub. wieku wprowadzono naukę siedmioklasową. Istniał już taki system w roku 1935, kiedy to przypadł jubileusz 50 - lecia powstania szkoły i jednocześnie 30 - lecia wybudowania istniejącego wówczas budynku szkolnego. Z tej okazji 22 IX 1935 roku ks. Sitarz odprawił uroczystą Mszę św. na którą zaproszono orkiestrę i wszystkie działające w Skomielnej organizacje i stowarzyszenia. W 1936 r. wybudowano na Kamieńcu dom parafialny, którego część drewnianą (dwa pomieszczenia) wykonano z materiału pozyskanego po wyburzeniu starej plebanii, w której mieściła się wcześniej szkoła w latach 1885 – 1896. W domu parafialnym organizowano m.in. akademie szkolne z okazji różnych świąt i uroczystości. W okresie wojennym, z początku uczył i pełnił obowiązki kierownika szkoły Bombol, a później mianowano na to stanowisko Ferdynanda Balona. W nauczaniu pomagała mu jego żona, nauczyciel Chyrlicki oraz pochodząca z Suchej nauczycielka Helena Chrząszczówna. (Wg. moich ostatnich informacji Hyrlicki był także kierownikiem szkoły, a jego trzej synowie walczyli w jednym z odziałów partyzanckich na naszym terenie).		Nauczanie w okresie okupacji było powierzchowne, gdyż hitlerowcom nie zależało na wykształceniu młodego pokolenia Polaków. W wielkiej tajemnicy organizowano nauczanie zdolniejszej części uczniów poza szkołą, np. w mieszkaniu F. Balona.Na szkołę przychodziły także ciężkie czasy. W okresie wojny były takie dni, kiedy trzeba było zrezygnować z nauczania, gdyż brakowało opału na ogrzanie budynku szkoły, do tego stopnia, że „dzieci i nauczyciele drżeli z zimna”. Z tego powodu nowy gospodarz parafii ks. Edward Fic wzywał do ofiar na ten cel. Po wojnie w 1945 r. Ferdynand Balon wraz z rodziną przeniósł się do Rabki, a kierownictwo skomielniańskiej szkoły objęła Kazimiera Sulisławska, będąca w czasie okupacji nauczycielką w sąsiedniej Skawie. Pomimo licznej rodziny (mąż i 5-ro dzieci) Sulisławska odstąpiła jeden pokój ze swojego mieszkania przy szkole na salę lekcyjną. Była ostatnią kierowniczką która mieszkała w budynku szkolnym z 1905 r. W 1950 r. w szkole wprowadzono 7 –letni okres nauczania obowiązkowego, organizowano kursy dla analfabetów i uzupełniające kursy dla przedwojennych i wojennych uczniów , dlatego trzeba było ponownie wynajmować pomieszczenia w domach okolicznych gospodarzy m.in. u Franciszka Biernata, gdzie wycięto ścianę pomiędzy dwoma izbami, tworząc tym samym obszerną salę lekcyjną.

7		8
W tym samym roku nowa władza komunistyczna, która dążyła do odciągnięcia wiernych od Kościoła, a szczególnie młodzież od wychowania w duchu katolickim, zakazała katechezy w szkole. Na polecenie władz kościelnych religia od tego czasu odbywała się po zakończeniu zajęć już nie w szkole lecz w kościele, a w zimie na plebanii. Katecheza obejmowała wszystkie klasy szkoły podstawowej, odbywała się w trzy dni - poniedziałek, piątek i sobotę w wymiarze dwóch godzin. Kazimiera Sulisławska pracowała w szkole do 1953 r. Jej następczyni Maria Wólczyńska, której mąż – oficer WP zginął na początku wojny (jest na liście katyńskiej), przybyła wraz z synem Andrzejem, późniejszym nauczycielem i dyrektorem szkoły. M. Wólczyńska zrezygnowała z przyszkolnego mieszkania, wynajmując prywatną kwaterę. Przybyło w szkole nauczycieli, w 1953 pracowało 6-ciu: Wólczyńska Maria (kierowniczka), Gębczak Stanisław, Górska Zofia, Gręblowska Zofia, Jancarczyk Zofia i Konieczna Helena. W 1956 r. po tzw. „odwilży październikowej” pozwolono na kontynuowanie lekcji religii w szkole po skończeniu wszystkich zajęć.		W kronice szkoły odnotowano, że dnia 23 XI 1956 r. w szkole odbyła się modlitwa przed rozpoczęciem nauki i po jej zakończeniu. Wiadomość o zezwoleniu na nauczanie religii w szkole „młodzież przyjęła z wielką radością”. Radość ta nie mogła trwać nazbyt długo, gdyż władze podjęły nową ofensywę w walce z religią, dążąc do całkowitej ateizacji szkoły. We wrześniu 1958 roku ks. Władysław Bodzek skarżył się z ambony, że „ze szkoły zarządzono usunięcie krzyży, emblematów religijnych, modlitwy, pozdrowienia religijnego, oraz wszystkiego co ma coś wspólnego z Bogiem, a nawet oddziaływania w duchu religijnym przez nauczycielstwo na dzieci”. Z tego też okresu datuje się polecenie ks. proboszcza, by dzieci „na piśmie przedstawiały żądanie nauki religii podpisane przez ojca i matkę”. Jednak władzom chodziło o całkowite usunięcie religii ze szkół. W szkole która miała „wychowywać człowieka na miarę epoki, mającego głębokie przeświadczenie o nieograniczonych wprost możliwościach rozumu ludzkiego, człowieka który będzie chciał i umiał twórczo współdziałać w tym największym przełomie czasów jakim jest socjalistyczne przeobrażenie społeczeństwa ludzkiego” nie było miejsca na religię. Od września 1959 r. katechizacja ponownie odbywała się tylko w kościele i na plebanii.

klasa rocznika 1951	klasa rocznika 1952	klasa rocznika 1955
klasa rocznika 1956

W latach 1959 – 1962 przeprowadzono remont starego budynku, dobudowano nowy, piętrowy, który wyglądem nawiązywał do stylu staropolskiego dworku. Oba budynki połączono razem. Na parterze powstały sale lekcyjne, a na piętrze nowego budynku mieszkania dla nauczycieli. Oczywiście władzy ludowej symbole religijne przeszkadzały, więc po przebudowie glorietka wraz z figurą Matki Bożej znikła z budynku szkolnego, tak jak wcześniej lekcje religii.
W 1968 r. grono nauczycielskie liczyło 12 osób. Pracowali tam m.in. wspomniani przedtem: Maria Wólczyńska, Zofia Górska, Helena Konieczna i Andrzej Wólczyński. Ponadto: Władysław Mikulec, Curyło (imienia nie pamiętam), Maria Zaziąbł, Aleksander Kurowski, Leśniak (...), Halina Wólczyńska, Czesława Bogacz i Zofia Święchowicz.

W dniu 30.XI.1969r. odbyła się uroczystość nadania szkole imienia Władysława Orkana - znanego poety i powieściopisarza, pochodzącego z Poręby Wielkiej. Nad wejściem do budynku umieszczono wielką tablicę z nową nazwą szkoły, wykonaną w drewnie przez uczniów i A. Wólczyńskiego podczas zajęć plastycznych. Maria Wólczyńska pełniła obowiązki kierownika, a później dyrektora szkoły do 1972 r.
5 stycznia 1973 r. na „zakręcie śmierci” w Skomielnej Białej zginął w wypadku samochodowym trener Henryk Łasak i jeden z kolarzy kadry. Dla upamiętnienia tego tragicznego wydarzenia na ścianie frontowej szkoły umieszczono mosiężną tablicę.
W latach 1972 – 1986 dyrektorem szkoły był Andrzej Wólczyński. Przez jeden rok szkolny tj. 1986 placówką tą kierowała Maria Zaziąbł. Od 1987 do 1992 roku funkcję dyrektora pełniła Krystyna Dąbrowska, a zastępcy Władysław Mikulec, który w 1992 r. przejął obowiązki szefa szkoły. Jego zastępcą w tym czasie została mgr Halina Macioł.
W 1999 r. Przeprowadzoną kolejną reformę szkolnictwa, tworząc dwa odrębne organy: 6- letnią szkołę podstawową i 3- letnie gimnazjum, przedłużając tym samym okres nauki obowiązkowej do 9 lat.
W 2001 r. rozpoczęto budowę hali gimnastycznej. Całość, wraz ze szkołą i gimnazjum stanowi jeden kompleks. Koszt budowy

wyniósł 2 mln zł, na który złożyły się władze Gminy Lubień, miejscowi sponsorzy i Urząd Kultury Fizycznej i Sportu.
Władysław Mikulec był dyrektorem szkoły do 2001 r. Tego samego roku stanowisko to objął mgr inż. Jerzy Kołpak. Zastępcą dyrektora została . mgr Maria Bochnak.
W styczniu 2003 r odbyła się z udziałem wicemarszałka województwa małopolskiego Andrzeja Sasuły uroczystość otwarcia hali sportowej i nadania Gimnazjum imienia Henryka Łasaka. Przed szkołą postawiono pomnik z popiersiem tego sławnego trenera kolarzy.
Szkoła mająca 120 lat temu zaledwie 1 nauczyciela i 3- letni program nauczania podstawowego, w roku szkolnym 2004/05 liczyła 29 nauczycieli różnych specjalności i miała 9- letni okres nauki obowiązkowej.

Wykaz nauczycieli oraz przedmioty, których uczyli - 2004/05
1	mgr inż. Jerzy Kołpak	dyrektor szkoły / informatyka
2	mgr Maria Bochnak	z-ca dyrektora / nauczanie zintegrowane
3	mgr Marta Augustyn	nauczanie zintegrowane / wychowanie fizyczne
4	mgr Danuta Banik	świetlica
5	mgr Stanisława Buksa	nauczanie zintegrowane
6	mgr Iwona Byk	wychowanie fizyczne / gimnastyka korekcyjna
7	Janusz Dyna	język angielski
8	mgr Małgorzata Filar	technika
9	mgr Władysław Janowiec	wychowanie fizyczne
10	Małgorzata Kołpak	język polski
11	mgr Danuta Kowalczyk-Żur	nauczanie zintegrowane / muzyka
12	mgr Barbara Krok	matematyka
13	mgr Iwona Mikulec	język polski
14	Halina Miśkowiec	nauczanie zintegrowanie
15	mgr Joanna Miśkowiec	nauczanie zintegrowanie
16	mgr Elżbieta Nawara	matematyka
17	mgr Anna Pacer	świetlica
18	mgr Agnieszka Pędzimąż	logopedia
19	mgr Jacek Rola	wychowanie fizyczne
20	Ewa Sabat	język angielski
21	mgr Janina Skalska	przyroda
22	ks. Janusz Skorupa	religia
23	mgr Janina Słaboń	biblioteka
24	mgr Janina Surówka	przyroda
25	Maria Surówka	religia
26	Grażyna Urbańczyk	nauczanie zintegrowanie
27	mgr Lucyna Wojdyła	matematyka
28	mgr Halina Wólczyńska	historia
29	mgr Ewa Zabielna	nauczanie indywidualne

Wielkie zaangażowanie miejscowych nauczycieli w pracy z uczniami i wysoka fachowość w przekazywaniu im wiedzy sprawiała i sprawia nadal, że absolwenci skomielniańskiej szkoły, podejmując naukę w szkołach średnich i wyższych nie muszą się wstydzić, że ukończyli wiejską podstawówkę.

Gimnazjum im. Henryka Łasaka

Gimnazjum utworzono w 1999 r. po kolejnej reformie szkolnictwa. Nauka w nim trwa 3 lata. Dyrektorem tej placówki została p. Halina Macioł. 4 stycznia 2003 r. Gimnazjum w

Skomielnej Białej otrzymało imię Henryka Łasaka - zasłużonego trenera i wychowawcy wielu wspaniałych kolarzy w historii polskiego sportu. Poświęcono sztandar z napisem - "Dopóki walczysz - jesteś zwycięzcą" ufundowany przez rodziców uczni. Uroczystość nadania imienia Gimnazjum zbiegła się z otwarciem nowej hali gimnastycznej. Pomysł wybudowania hali gimnastycznej - pomnika poświęconej Henrykowi Łasakowi, zrodził się w związku z ożywionymi kontaktami, jakie utrzymywała szkoła z Urzędem [hala gimnastyczna] Kultury Fizycznej i Sportu oraz Polskim Związkiem Kolarskim od maja 1996 r., kiedy to przyjechali do Skomielnej Białej na odsłonięcie tablicy pamiątkowej, poświęconej tragicznie zmarłemu trenerowi jego wychowankowie - Mieczysław Nowicki (późniejszy minister sportu) i Tadeusz Mytnik. Koszt całej inwestycji wyniósł 2 mln zł. a złożyły się na to władze Gminy Lubień, miejscowe firmy i UKF i S.

Odpowiedź gimnazjalistów na pytanie dlaczego wybrano Henryka Łasaka na Patrona miejscowego Gimnazjum?.
"Dlaczego wybraliśmy Henryka Łasaka na Patrona naszego Gimnazjum? Zadawano nam często to pytanie. Dlaczego nie nazwać Gimnazjum imieniem innej wiersz

postaci. Wszak w historii i literaturze, w świecie nauki i sztuki przewija się tyle wspaniałych, niedoścignionych wzorów. Właśnie, niedoścignionych. A my chcieliśmy mieć patrona, który byłby taki zwyczajny - nadzwyczajny. Czy Henryk Łasak jest takim Patronem?
Tak:
- jak my swoje dzieciństwo spędził w niewielkiej miejscowości;
- jak my, uwielbiał przyrodę i przestrzeń;
- jak my, miał swoje marzenia;
- już od dziecka pasjonował Go rower;
- spowodował, że taka dyscyplina sportu jak kolarstwo, stała się bliska szczególnie młodzieży wiejskiej;
- właśnie dzięki Niemu doczekaliśmy się tak wspaniałych kolarzy;
- kolejne zwycięstwa Jego podopiecznych wyciskały łzy szczęścia, dawały chwile niebywałych wzruszeń. Stawały się tematem dyskusji, napawały dumą, że my - Polacy ! To nasi są na podium ! Był wymagający, konsekwentny, ale jednocześnie całą duszą oddany roli jaką przyszło mu pełnić.
Postać Henryka Łasaka przewija się przez nasze szkolne życie od wielu lat. Zawsze pamiętaliśmy o kolejnych rocznicach tragicznej śmierci, o modlitwie i zniczach w okresie listopadowych świąt. Oczekiwaliśmy na spotkanie z wychowankami wielkiego trenera, którzy kilkakrotnie nas odwiedzili. Od lat nurtowało nas pytanie: Jak to się dzieje, że trzydzieści lat po śmierci trenera, ludzie związani z kolarstwem, co roku znajdują czas na chwilę refleksji i tu przed tablicą upamiętniającą swojego mistrza, powracają do wspomnień.
Kim był Henryk Łasak dla swoich wychowanków?
Kim dla nich pozostał?
Co trzeba zrobić, jak żyć, aby przez długie lata trwać w czyjeś pamięci?"

Jedne z wielu osiągnięć gimnazjalistów do 2003

I miejsce w Gminnym konkursie ortograficznym
I miejsce w konkursie poetyckim im Antoniny Zachary - Wnękowej
II miejsce Małopolskim Przeglądzie Dorobku Artystycznego Gimnazjum
II miejsce w VII Ogólnopolskim Telewizyjnym Turnieju Najmłodszych Gmin i Miast
I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Literackim "Lipa"
I miejsce na Międzynarodowej Olimpiadzie Dzieci i Młodzieży na Słowacji
I miejsce w Pucharze Podhala w Biegach Narciarskich

W grudniu 2001 r. harcerski zespół artystyczny "Świetliki", reprezentujący Chorągiew Krakowską, [zespół redakcyjny] został zaproszony do Pałacu Prezydenckiego i tam, po przekazaniu Światełka Betlejemskiego, uczestniczył we wspólnym śpiewaniu kolęd i dzieleniu się opłatkiem z Rządem RP. "Świetliki" zostały również przyjęte przez Prymasa Polski - Kardynała Józefa Glempa.
Przy udziale zespołu "Świetliki" w lutym 2001 r. został nagrany i wyemitowany w TV Kraków 10-cio odcinkowy, bardzo ciekawy program: "Ferie, ferie".
Ponadto skomielniańscy gimnazjaliści w czasie wakacji prowadzili program w TV Kraków, związany z kulturą mniejszości narodowych w Polsce. Było to dla nich wielkie wyróżnienie.
Nauczyciele i uczniowie gimnazjum opracowali i wydali okolicznościową publikację pod tytułem "Trener Henryk Łasak Patron naszego Gimnazjum"

Treść o gimnazjum zaczerpnięta z "Gazetki Szkolnej" - wydanie specjalne z dn. 04.01.2003

Patron Gimnazjum Henryk Łasak

Henryk Łasak urodził się 17 II 1932 r. w podwarszawskiej wsi Las. Jako kolarz zdobył wraz z drużyną złoty medal na Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Bukareszcie w 1953 roku. W latach 1954 - 1956 dwukrotnie brał udział w Wyścigu Pokoju, ale bez sukcesów. Od 1967 r. trener kadry narodowej. Współtwórca największych sukcesów polskiego kolarstwa. Pod jego kierownictwem Ryszard Szurkowski wygrał dwukrotnie Wyścig Pokoju (1970, 1971), drużyna szosowa zdobyła srebro na Igrzyskach Olimpijskich 1972 w Monachium i brąz w wyścigu drużynowym na Mistrzostwach Świata w 1971 roku. [pomnik Henryka Łasaka]
5 stycznia 1973 r., jadąc na zgrupowanie do Zakopanego, kierowany przez niego samochód uderzył w jadący z przeciwka autokar. Było na „zakręcie śmierci” w Skomielnej Białej. Trener i jeden z jadących z nim kolarzy zginęli.
Największe laury przyszły po jego śmierci. Na Mistrzostwach Świata w Barcelonie drużynę prowadził już Wojciech Walkiewicz, ale znaczącą część tamtych sukcesów trzeba przypisać Łasakowi. Szurkowski zdobył wówczas złoto, a Stanisław Szozda srebro, na dokładkę było jeszcze złoto w wyścigu drużynowym na czas, a wszystko w stylu największych mistrzów.
Od 1999 roku w Suchej Beskidzkiej organizowany jest ogólnopolski wyścig kolarski - Memoriał im. Henryka Łasaka.
Tradycją jest, że uczestniczący w wyścigach kolarskich, których trasa przebiega przez Skomielną Białą kolarze rzucają wiązanki kwiatów na „zakręcie śmierci” i przy szkole, czcząc pamięć byłego trenera i kolarza.

Strona opracowana na podstawie: "Kroniki" M. Zawadzkiej", kroniki parafialnej i "Gazetki szkolnej"

Dzieje szkolnictwa przedstawiłem do roku 2005. Nowsze wiadomości znajdziecie na stronach szkoły i gimnazjum.

Dawno temu - wycieczki szkolne

fot. arch. własne
Może ktoś ma podobne, stare fotki?